Miechów, znany przez wieki jako miasto kościelne, należące do klasztoru Bożogrobców sprowadzonych tu w XII wieku, nigdy nie był oszczędzany przez ogień. Po zliczeniu datowanych pożarów okazuje się, że całe miasto płonęło aż 14 razy, najczęściej wraz z klasztorem. Najtragiczniejszy w skutkach pożar zniszczył całe miasto wraz z kościołem i klasztorem w drugi dzień Wielkanocy 19 kwietnia 1745 roku. Odbudowa samego kościoła trwała prawie 60 lat.
W 1809 roku nowo utworzony powiat miechowski wszedł w skład departamentu krakowskiego, a sam Miechów awansował do rangi miasta powiatowego. W roku 1816 Miechów staje się stolicą obwodu miechowskiego (powierzchnia obwodu wynosiła wtedy 2312 km2), na krótko awansuje też na stolicę województwa krakowskiego. Po kilku kolejnych zmianach administracyjnych, w 1866 roku powiat miechowski zostaje wcielony do nowej guberni kieleckiej. Jego powierzchnia zostaje zmniejszona do 1370,5 km2.
Pożary nie omijają w tamtych czasach miasta, gaszą je przy użyciu sprzętu miejskiego ochotnicy, organizujący się samorzutnie w akcjach przeciwpożarowych. Mimo, że społeczeństwo Miechowa odczuwa brak zorganizowanej ochrony przeciwpożarowej, a na łamach prasy ukazują się artykuły w których sam Bolesław Prus zajmuje w tej sprawie stanowisko, nie ma możliwości zalegalizowania straży ochotniczej. Mimo tych przeszkód w roku 1874 ówczesny burmistrz miasta Kazimierz Stefański oraz obywatele: Maksymilian Francki, Jakub Borzęcki oraz młody, a przedsiębiorczy Feliks Górski zmobilizowali dużą ilość mieszkańców miasta do szeregów Straży. Powstał 150 osobowy oddział ochotników z naczelnikiem Maksymilianem Franckim i jego aktywnym pomocnikiem Feliksem Górskim.
Straż rozpoczęła swą działalność organizacyjną, szkoleniową oraz czynną w akcjach przeciwpożarowych, lecz była to działalność na pół oficjalna, gdyż Straż jako organizacja, przez władze carskie nie była zatwierdzona. Mimo dużej liczebność jej członków, organizatorzy nie mogli rozwinąć działalności na większą skalę i w rezultacie oddział ten uważano jako ludzi chętnych do pracy przy gaszeniu pożaru, a mogących korzystać z marnego miejskiego sprzętu przeciwpożarowego. W dniu 3 czerwca 1881r. dochodzi do zalegalizowania Ochotniczej Straży Pożarnej i zatwierdzenia jej statutu przez ówczesne władze rosyjskie. Naczelnikiem Straży został inż. Henryk Bobrowski, a jego pomocnikiem Feliks Górski.
Straż pożarna podzielono na 5 oddziałów i powołano poszczególnych dowódców. W 1891 roku członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej w Miechowie ufundowali sztandar z wizerunkiem św. Floriana.
W 1895 roku OSP liczyła 130 członków i posiadała 4 pompy, 8 wozów, 4 węże, 5 beczek, 7 wiader, 6 drabin, 10 bosaków, 20 toporów. Utrzymywała się ze składek członkowskich, dobrowolnych ofiar i zasiłków kasy Wzajemnych Ubezpieczeń.
W 1903 roku miechowscy strażacy pełnią służbę honorową podczas wystawy włościańskiej, a w 1906 roku podczas poświęcenia odbudowanej wieży klasztoru na Jasnej Górze.
Na sportowe sukcesy strażaków trzeba było czekać do 1927 roku, kiedy to straż miechowska zajmuje I miejsce na zawodach powiatowych w Słomnikach, a potem II miejsce na zawodach wojewódzkich w Kielcach. W tym też okresie po 3 latach budowy, dzięki staraniom zarządu powstaje nowa remiza OSP, a tabor wzbogaca się o samochód „Polski Fiat”.
W czasie II wojny światowej służba pożarnicza na ziemiach włączonych do Rzeszy podlegała przepisom obowiązującym w ówczesnym państwie niemieckim. Na obszarach Generalnego Gubernatorstwa władze niemieckie rozwiązały wszystkie pochodzące z wyboru ogniwa Związku Straży Pożarnych i Zarządy Straży Ochotniczych i zostały podporządkowane władzom okupacyjnym. W czasie okupacji, a także po wyzwoleniu pracę straży ochotniczych nadzorowali i koordynowali powiatowi instruktorzy pożarnictwa zawodowego. Byli to: - por. Sznajder – w latach 1937/38,
- por. Stefan Makowiecki – w latach 1938/39,
- por. Józef Bober – w 1939 roku – do wybuchu wojny,
- kpt. Tadeusz Gołąb – w latach 1939/1943
- kpt. Jan Łuczyński – w latach 1944/45.
Okres wojny światowej poczynił spustoszenia, czyniąc niepowetowane straty. Sprzęt zdewastowany, a szeregi przerzedzone. Nastał okres głębokiej depresji i zahamowania się czasowego rozwoju Straży. Jednak z chwilą unormowania się stosunków w mieście po wyzwoleniu Kraju spod okupacji hitlerowskiej do pracy nad odbudową swej remizy stanęli wszyscy. Odbudowano remizę dzięki ofiarności miechowskiego społeczeństwa i pomocy kredytowej państwa.
04.02.1950 r. nastąpiło uchwalenie ustawy o ochronie przeciwpożarowej
i jej organizacji oraz powołanie głównej, wojewódzkich, powiatowych i miejskich komend straży pożarnych. W tym tez roku powołana została Komenda Powiatowa Straży Pożarnej
w Miechowie. 
|
